Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

Παραξενιές από τους πρώτους Ολυμπιακούς της Αθήνας

571187

Σήμερα οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι ένα θέαμα εκατοντάδων εκατομμυρίων, στο οποίο επαγγελματίες αθλητές διαγωνίζονται στην καλύτερη δυνατή φυσική κατάσταση, αφήνοντας τον κόσμο να παρακολουθεί αποσβολωμένος τους σχεδόν υπεράνθρωπους άθλους τους.

Σήμερα, γιατί έναν και πλέον αιώνα παλιότερα τα πράγματα ήταν ολότελα διαφορετικά. Μόλις 14 χώρες συμμετείχαν, όλοι οι διαγωνιζόμενοι ήταν φυσικά ερασιτέχνες και οι Αμερικανοί ήταν κιόλας αναγκασμένοι να κάνουν εκ περιτροπής τους δημοσιογράφους, καθώς κανείς συμπατριώτης τους δεν θεώρησε τους Αγώνες της Αθήνας αρκετά σημαντικούς ώστε να περάσει τον Ατλαντικό!

Και βέβαια παρά το γεγονός ότι θεωρήθηκαν επιτυχημένοι, ήταν όντως ερασιτεχνικοί και παράξενοι σε όλα τους.

Όπως η ιστορία του δικού μας Σπύρου Λούη δηλαδή, που μοιάζει με παραμύθι, όταν όλοι αναγνώρισαν ότι ο νερουλάς από το Μαρούσι έτρεχε πιο γρήγορα και από άλογο!

Οι Ολυμπιακοί της Αθήνας πυροδότησαν αμέτρητα γελοία σπορ στις επόμενες διοργανώσεις

1
2
3
5

Οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί φιλοξενούν 28 αθλήματα, την ώρα που οι Αγώνες του 1896 είχαν μόλις 9 σπορ και αρκετά μάλιστα από αυτά ακυρώθηκαν την τελευταία στιγμή. Κι έτσι ο εμπνευστής τους, Πιερ ντε Κουμπερτέν, ένιωσε δικαίως πως τα αγωνίσματα δεν ήταν αρκετά, όταν και θέλησε να αυξήσει το διαγωνιστικό φάσμα με πολλές και τρελές υπερβολές!

Οι Ολυμπιακοί του 1900, για παράδειγμα, περιλάμβαναν διαγωνιστικές δοκιμασίες όπως η πυρόσβεση ή το πέταγμα με χαρταετό! Παρά το γεγονός ότι η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή δεν τα αναγνωρίζει αναδρομικά, υπάρχουν άλλα που παραμένουν ακόμα και σήμερα σε ισχύ, διατηρώντας οι κάτοχοί τους τα μετάλλιά τους.

Ποια είναι αυτά; Η γλυπτική, η ζωγραφική, η αρχιτεκτονική, ακόμα και η πολεοδομία. Υπήρχαν μάλιστα εποχές που μπορούσες να αποσπάσεις το χρυσό στην ποίηση, φτάνει να ήσουν καλός ποιητής. Ενδεικτικό εδώ είναι το γεγονός ότι ένα από τα πρώτα ποιήματα που βραβεύτηκαν ήταν του ίδιου του βαρόνου ντε Κουμπερτέν, που το έλεγε «Ωδή στο Άθλημα».

Κάποιοι ενδεικτικοί στίχοι του είναι οι εξής: «Ω Άθλημα, εσύ είσαι η Ειρήνη! / Σφυρηλατείς δεσμούς χαράς μεταξύ των ανθρώπων / Φέρνοντάς τους κοντά από σεβασμό στη δύναμη». Ξεκάθαρα μια δίκαιη νίκη δηλαδή που βασίστηκε στην ποιότητα των στίχων και όχι στο γεγονός ότι ο ποιητής ήταν ο αρχηγός των Ολυμπιακών!

Κανείς δεν πίστεψε ότι υπήρχε εκπρόσωπος της Χιλής

Η οργάνωση και ειδικά η καταγραφή των συμμετεχόντων και των επιδόσεων ήταν ένας σωστός εφιάλτης στους πρώτους Ολυμπιακούς της Αθήνας και πουθενά δεν ήταν πιο έκδηλο αυτό από την περίπτωση της μόνης συμμετοχής με τα χρώματα της Χιλής. Παρά το γεγονός ότι διαγωνίστηκε σε τρία αθλήματα, κανείς δεν φαινόταν να νοιάζεται για τον Λουί Σαμπερκασό, κάτι που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, μιας και η Διεθνής Εταιρία Ολυμπιακών Ιστορικών συνεχίζει να διατείνεται το 2016 πως η Χιλή δεν είχε στείλει αθλητές στους Αγώνες του 1896!

Ο Σαμπερκασό ήταν γιος διπλωμάτη και ζούσε στην Ευρώπη. Στην Αθήνα κατέφτασε μάλιστα με σκοπό να παρακολουθήσει τη γαλλική αποστολή που τόσο θαύμαζε. Τέτοια ήταν η οργάνωση του Κουμπερτέν και της παρέας του που επιτράπηκε τελικά στον τύπο να συμμετέχει σε δυο-τρία αθλήματα με τα χρώματα της Γαλλίας, αν και ο ίδιος ομολόγησε στο τέλος πως ήταν Χιλιανός!

Ο πρέσβης πατέρας θύμωσε όμως που πήρε ο γιος την πρωτοβουλία χωρίς την έγκριση της χιλιανής κυβέρνησης και έκανε τα πάντα για να αποσιωπηθεί η εθνική ταυτότητα του Λουί. Δεν χρειάστηκε να κάνει βέβαια και πολλά, καθώς ο γιος δεν κέρδισε τίποτα και οι ρεπόρτερ ήταν λιγοστοί. Κι έτσι ακόμα και σήμερα η συμμετοχή του αμφισβητείται, παρά το γεγονός ότι είναι σίγουρο πως ήταν εκεί και διαγωνίστηκε κιόλας ...

Αν δεν ήταν οι μαμάδες, δεν θα υπήρχε αμερικανική ολυμπιακή αποστολή

Ο ολυμπιακός αθλητής μεταφέρεται σήμερα στους Αγώνες δωρεάν, του εξασφαλίζονται παχυλές συμφωνίες με σπόνσορες και τον βάζουν να ζήσει σε ειδικά ολυμπιακά διαμερίσματα. Μια ολότελα διαφορετική κατάσταση δηλαδή από το 1896, όταν ένα καλό 1/3 της αμερικανικής αποστολής έπρεπε να βασιστούν στην οικογένειά τους για την κάλυψη των τσουχτερών εξόδων ώστε να καταφτάσουν στην Αθήνα!

Δεν είναι εύκολο να καταλάβει κανείς σήμερα πόσο πενιχρό ήταν το ενδιαφέρον για την αναβίωση των Ολυμπιακών και πόσο λίγο νοιάζονταν όλοι για τους Αγώνες του 1896. Ούτε κριτήρια εισαγωγής ούτε δοκιμαστικά συμμετοχής υπήρχαν. Όποιος ήθελε και μπορούσε να πάει στην Αθήνα, πήγαινε στην Αθήνα με το εθνόσημο των ΗΠΑ στη φανέλα του.

Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα αθλητών, οι Τζέιμς Κόνολι και Γουίλιαμ Χόιτ, δεν τους επιτράπηκε από την πρυτανεία του Χάρβαρντ να πάρουν άδεια για τους Ολυμπιακούς, κι έτσι έπρεπε να εγκαταλείψουν τα πανεπιστημιακά όνειρα για να συμμετάσχουν στους Αγώνες (ευτυχώς για τους ίδιους, κέρδισαν αμφότεροι στα αγωνίσματά τους).

Τέσσερα μέλη της αποστολής, όλοι τους φοιτητές του Πρίνστον, δεν μπορούσαν να βρουν καν χορηγό ώστε να καλύψει τα έξοδά τους και ήταν μάλιστα να μην πάνε στην Αθήνα. Την παρτίδα έσωσε η μαμά του Ρόμπερτ Γκάρετ, για τον οποίο θα μιλήσουμε ευθύς αμέσως, η οποία συμφώνησε την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή να πληρώσει αυτή το δαπανηρό τους ταξίδι μέχρι την Ελλάδα ...

Ο χρυσός ολυμπιονίκης στη δισκοβολία που δεν είχε ιδέα τι ήταν ο δίσκος

4

Σήμερα ένα ολυμπιακό μετάλλιο έρχεται μετά κόπων και βασάνων, έπειτα από χρόνια προπονήσεων και διακρίσεων. Ο Ρόμπερτ Γκάρετ είχε ωστόσο την τύχη να αγωνίζεται σε μια εντελώς διαφορετική εποχή, όταν όλα ήταν αγνά και ερασιτεχνικά. Και βέβαια ήταν και ο ίδιος ιδιαίτερος, καθώς αποφάσισε να συμμετάσχει στη δισκοβολία όταν έμαθε ότι κανείς συμπατριώτης του δεν ήθελε!

Το μόνο πρόβλημα για τον Γκάρετ ήταν ότι δεν είχε δει ποτέ στη ζωή του δίσκο. Όταν αποφάσισε να πάρει μέρος στο αγώνισμα, παρήγγειλε σε έναν σιδερά να του φτιάξει έναν δίσκο βασισμένο στις αρχαιοελληνικές προδιαγραφές του. Σε κάτι που μοιάζει με ανέκδοτο, ο σιδεράς του έδωσε μια χαλύβδινη μάζα διαμέτρου 30 εκατοστών που ζύγιζε 14 κιλά!

Κι ενώ ήταν πρακτικά αδύνατο να ρίξει τον αυτοσχέδιο αυτό δίσκο, ο Γκάρετ προπονούνταν κανονικά για την Αθήνα. Εκεί είδε για πρώτη φορά την ελληνική αποστολή να πετά τους πραγματικούς δίσκους και συνειδητοποίησε πόσο μαντάρα τα είχε κάνει. Οι δυο πρώτες ρίψεις του ήταν μάλιστα ιδιαίτερα κακές και εκτοξεύτηκαν στις εξέδρες. Στην τρίτη του προσπάθεια έγινε όμως κάτι μαγικό: ο απροπόνητος δισκοβόλος έριξε τον δίσκο τόσο μακριά που κέρδισε το αγώνισμα!

Χρόνια αργότερα, αμερικανός συναθλητής του είπε για την απροσδόκητη αυτή νίκη: «Κανείς δεν ήταν πιο έκπληκτος από τον ίδιο τον Ρόμπερτ Γκάρετ» ...

Οι Αυστραλοί συμμετέχουν από σπόντα και γρονθοκοπούν θεατή

Σήμερα η ίδια η καθημερινότητα των αθλητών δεν είναι παρά ένα πρελούδιο στην ολυμπιακή δοκιμασία, αν και το 1896 όλοι λίγο πολύ μπορούσαν να εμφανιστούν μπροστά στην επιτροπή και να πάρουν μέρος. Και το ξέρουμε καλά αυτό γιατί έτσι ακριβώς έγινε η σύσταση της αυστραλιανής ολυμπιακής αποστολής!

Ο όρος «αποστολή» είναι ενδεχομένως υπερβολικός, καθώς μιλάμε για έναν και μόνο έναν αθλητή, τον μυστακοφόρο Έντουιν Φλακ, που είχε βρεθεί στην Αγγλία τον καιρό των Ολυμπιακών και σκέφτηκε να κατέβει στην Αθήνα για να τους δει από κοντά. Εκεί αποφάσισε να πάρει μέρος με τα χρώματα των Άγγλων σε τρία αγωνίσματα, στους οποίους και κατοχυρώθηκαν τελικά τα μετάλλιά του στα 100 και τα 1.500 μέτρα, μιας και η Αυστραλία ήταν βρετανική αποικία εκείνον τον καιρό.

Ο Φλακ γράφτηκε μετά και στον πρώτο μαραθώνιο, τη χειρότερη αναμφίβολα στιγμή του. Χωρίς να έχει τρέξει ποτέ στη ζωή του ούτε χιλιόμετρο, ο αθλητής κατέρρευσε μέσα στο καυτό αττικό καλοκαίρι έπειτα από μπόλικα χιλιόμετρα υπερπροσπάθειας. Πολλοί έσπευσαν να τον βοηθήσουν να βρει τις αισθήσεις του και ο Φλακ, σε κατάσταση παραληρήματος, κοπάνισε έναν φουκαρά θεατή που ήθελε να τον σηκώσει αφήνοντάς τον σέκο στο έδαφος ...

trelokouneli.gr


Σάββατο, 6 Αυγούστου 2016

Η εξαφανισμένη πόλη του Κάβο Ντόρο

Arxaboli-Cavo-Doro-mtx-700x525

Στην περιοχή του Καφηρέα, του θρυλικού Καβο Ντόρο της Εύβοιας, ανάμεσα στα χωριά Θύμι και Ευαγγελισμός βρίσκεται η χαράδρα της Χαρχάμπολης ή Αρχάμπολης, ένα εντυπωσιακό, αλλά άγριο τοπίο. Καταλήγει σε μια απρόσιτη παραλία όπου στο ένα άκρο υπάρχουν ψηλά κοφτερά βράχια με σπηλιές και στο άλλο άκρο ένα ταπεινό εκκλησάκι του Αγ.Γεωργίου. Το απόκοσμο σκηνικό συνοδεύεται από την ιστορία ότι εκεί κάποτε υπήρχε μια σπουδαία αρχαία πόλη που ερημώθηκε ξαφνικά μετά από φονική επιδρομή. Ο λαϊκός θρύλος λέει ότι οι αδικοχαμένοι που σφαγιάστηκαν εμφανίζονται τη νύχτα μέσα από τη θάλασσα ως φαντάσματα ...

Arxaboli-Cavo-Doro-2-533x400
Cavo-Doro-arxaboli-600x370
Τα οικοδομικά λείψανα που ανασκάφηκαν στην Αρχάμπολη ταυτίστηκαν από τον Αμερικανό αρχαιολόγο D. Keller με την αρχαία πόλη Αιγές, που αναφέρει ο Όμηρος. Ο ίδιος ερευνητής σε δημοσίευσή του πριν από την έναρξη της ανασκαφικής έρευνας έκανε λόγο για τα σπήλαια που υπάρχουν στη χαράδρα και για τη λατρεία του Διονύσου σε αυτά.
Archaboli-1960-700x494
Η Αρχάμπολη σε φωτογραφία πιθανώς της δεκαετίας του 60 .

Αρχάμπολη, η θέση σήμερα χρησιμεύει για τη προσάραξη μικρών σκαφών, κοντά στο Καφηρέα. Για άλλους ήταν μεταλλείο της αρχαιότητας και για άλλους μια πολιτεία που χάθηκε στο πέρασμα των αιώνων παραμένοντας ως σήμερα η «αρχαία πόλη». Φωτο: Μενέλαος Γκόρος Η αρχαιολογική παρατήρηση Το αρχαιολογικό μάτι μπορεί να εντοπίσει αρχαία λείψανα, που δείχνουν ότι πράγματι εκεί υπήρχε οργανωμένος οικισμός ο οποίος τοποθετείται χρονολογικά από την κλασική περίοδο μέχρι και τον 1ο αι. π.Χ.. Τα λιγοστά στοιχεία οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η πρώτη κατοίκηση ανάγεται στην αρχαϊκή εποχή. Η ιστορία του οικισμού αυτού καθώς και το όνομά του δεν είναι γνωστά. Από τα ευρήματα πιστεύεται ότι κατά την κλασική περίοδο υπήρχε εκεί λατρευτικός χώρος. Σύμφωνα με τη λαϊκή προφορική παράδοση μέρος της αρχαίας πόλης είναι βυθισμένη στη θάλασσα. Το απόκοσμο τοπίο βρίσκεται μια ανάσα από το Κάβο Ντόρο. Στον 4ο-3ο αι. π.Χ. στη θέση υπήρχε οργανωμένο κτηριακό συγκρότημα, μια αγροικία με μεταλλευτική κυρίως δραστηριότητα. Αυτό επιβεβαιώνεται και από την εύρεση μια πλαγιάς καλυμμένης από σκωρίες σιδήρου, κατάλοιπα καύσης, αλλά και ένα καμίνι εκκαμίνευσης σιδήρου. Άλλα κτήρια σε διπλανό χώρο τοποθετούνται χρονολογικά στην ύστερη ελληνιστική περίοδο και συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται και στα ρωμαϊκά χρόνια.

Μια πιο κοντινή λήψη της ακτής που σπάνια είναι ήρεμη λόγω του γειτονικού Κάβο Ντόρο. Στο βάθος η γεμάτη ευρήματα μυστηριώδης χαράδρα της Αχράμπολης. Ο διαμελισμένος σκελετός Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, άγνωστο πότε ακριβώς, φαίνεται ότι ο χώρος εγκαταλείφθηκε. Ο λόγος της εγκατάλειψης δεν είναι γνωστός, η ύπαρξη όμως ενός διαμελισμένου σκελετού και άλλων οστών άτακτα ριγμένων μέσα σε ένα κτήριο οδηγεί στην υπόθεση ότι η εγκατάλειψη έγινε βίαια, ίσως έπειτα από καταστροφικό σεισμό ή εχθρική εισβολή. Από την ιστορία είναι γνωστό ότι η περιοχή αυτή είχε λεηλατηθεί από το Μιθριδάτη και από πειρατές το 80 π.Χ.

Γενικά αρχεία του κράτους Από την ιστορία είναι γνωστό ότι η περιοχή αυτή είχε λεηλατηθεί από το Μιθριδάτη και από πειρατές Στην ευρύτερη περιοχή όμως του Καφηρέα αναφέρονται από τις αρχαίες πηγές διάφορες πόλεις, αλλά και λοιμοκαθαρτήριο, καθώς και ένα ιερό σπήλαιο. Αυτό που πρέπει να διερευνηθεί και να διασαφηνισθεί είναι, αν η Αρχάμπολη αποτέλεσε οργανωμένη πόλη ή απλώς ένα μικρό οικισμό μεταλλωρύχων, στον οποίο ήταν εγκατεστημένοι δούλοι και εργάτες. Αν και περιηγητές του 19ου αιώνα κάνουν αναφορές για την περιοχή και μιλούν για έναν ενδιαφέροντα και σπουδαίο χώρο, ωστόσο αυτός παρέμεινε άγνωστος στους περισσότερους αρχαιολόγους. Την περιοχή επισκέφθηκε το 1972 ο Άγγελος Χωρέμης, ενώ περίπου 15 χρόνια αργότερα (1986) το χώρο ερεύνησε και ο Αμερικανός αρχαιολόγος D. Keller. Η ανασκαφική έρευνα ξεκίνησε το 1989 υπό την αιγίδα της ΙΑ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, φέρνοντας στο φως τα σημαντικά αρχιτεκτονικά λείψανα. πηγές: κόμβος odysseus του υπουργείου Πολιτισμού & kavodoros, ...

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/archampoli-i-exafanismeni-poli-tou-kavo-ntoro-pou-erimothike-mistiriodos-ti-lei-laikos-thrilos-gia-ta-fantasmata-oson-sfagiastikan-ke-ti-martiroun-ta-evrimata-ton-archeologon-me-ton-diamelismeno-s/


Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

Η φιλοσοφία της Υπατίας

μυθαγωγια

Η Υπατία (370-415 ή 416 μ.κ.ε) ήταν Ελληνίδα νεοπλατωνική φιλόσοφος, αστρονόμος και μαθηματικός. Έζησε και δίδαξε στην Αλεξάνδρεια όπου και δολοφονήθηκε από όχλο φανατικών χριστιανών υπό την καθοδήγηση του Αρχιεπίσκοπου Κύριλλου.
Το ερώτημα πώς εξελίσσεται ο κόσμος, μηχανοκρατικά ή τελολογικά δεν την απασχολεί βαθύτερα, διότι πιστεύει ότι ο θεός ως τέλειο και υπέρτατο ον κυβερνά, συντηρεί και προνοεί για τον κόσμο. Υπάρχει ένα ειλημμένο σχέδιο μέσα στο νου του Θεού.
μυσταγωγια 2

Σύμφωνα με πηγές, εκτός από φιλόσοφος, μαθηματικός και αστρονόμος, κατείχε και την προεδρία της Νεοπλατωνικής Σχολής της Αλεξάνδρειας και ήταν ένα άτομο άξιο σεβασμού, που ασκούσε επιρροή στους σημαντικούς άρχοντες της Αλεξάνδρειας αλλά και της Μεσογείου. Η φιλοσοφία που ανέπτυξε η Υπατία είναι γνωστή ως Νεοπλατωνική.

Ο ανθρώπινος λόγος για την Υπατία, είναι εικόνα του θείου λόγου (αποτελεί τρόπον τινά προσωπικό αντίγραφο του πατέρα θεού, αν και είναι κατά πολύ υποδεέστερος από τον ίδιο το θεό (οι γνώσεις μας πηγάζουν από τη λογική, με αυτή συλλαμβάνουμε και ερμηνεύουμε τον κόσμο και με αυτήν οικοδομούμε τις επιστήμες.

Η Υπατία αποκρούει την παντοδυναμία της ανθρώπινης λογικής και της ανθρώπινης γνώσεως και θεωρεί ότι όλα τελούν κάτω από ένα σχέδιο της προνοίας του Δημιουργού. Χωρίς, ωστόσο, την παρουσία του λόγου θα ήταν αδύνατη η γνώση του κόσμου και ο προσανατολισμός μέσα σ'αυτόν. Θεωρεί ύβρη και αμαρτία την πεποίθηση ότι οι γνωστικές μας δυνατότητες είναι απεριόριστες και ασύνορη η γνώση.

Πιστεύει ότι ο έσω άνθρωπος έχει προτεραιότητα και ότι η ψυχή με τη λογική της και ευρύτερα με τη συνείδησή της μορφώνει, σχηματοποιεί, σμιλεύει τον κόσμο.

Ο λόγος έχει και τις υπηρετικές του δυνάμεις. Όλα τελούν υπό τη σκέπη του. Ακόμη και όταν φαίνεται ότι κατά το θυμοειδές ή κατά το επιθυμητικό ενεργούμε, δεν απουσιάζει και τότε η κατευθύνουσα δύναμη του λόγου. Η έκπτωση, εν τούτοις, του ανθρώπου οφείλεται και στην υπερβολική πίστη στο λόγο, η οποία τον οδηγεί σε κατάχρηση της ελευθερίας του και της ελευθερίας της βουλήσεώς του. Ο κόσμος είναι, βέβαια, δημιούργημα του θεού και γι' αυτό ο υλικός κόσμος είναι καλός.

Αλλά η διεστραμμένη βούληση πολλές φορές του ανθρώπου τον οδηγεί σε υπερεκτίμηση του υλικού στοιχείου και τον αλυσοδένει στη σάρκα και στις διάφορες ηδονές του. Τα όντα και ο κόσμος έχουν κάτι από την ουσία του θείου, αφού ο θεός είναι αιώνιος και ο δημιουργός του κόσμου.

Τα όντα σύγκεινται και διαποτίζονται από αυτή την θεία ουσία ή κατά τον τρόπο του Πλάτωνος, τον οποίο σημειωτέον ακολουθεί πολλές φορές πιστότερα από τον Πλωτίνο η Υπατία: ο κόσμος των ιδεών είναι ο αληθινός κόσμος (το υλικό στοιχείο είναι απείκασμα του νοητού( η απομάκρυνση από το τελευταίο (το νοητό) φέρει προς την ύλη.

Πρόκειται για μία πορεία από το φως προς το σκότος. Έτσι η ύλη στη φιλοσοφία της Υπατίας έχει περισσότερο ηθική έννοια και ολιγότερο οντολογική σημασία.

Πέρα από τις απαιτήσεις, που, όπως αναφέραμε, δίνει η Υπατία στο οντολογικό και κοσμολογικό ερώτημα του μεταφυσικού προβλήματος, ασχολείται και με το ψυχολογικό-ανθρωπολογικό ερώτημα, αφού δεν υπάρχει κανείς χώρος για το θεολογικό ερώτημα (πιστεύει στην ύπαρξη του θεού και ο λόγος της είναι ένθεος).

Ο άνθρωπος αποτελείται από δύο στοιχεία: την ψυχή και το σώμα, αυστηρώς ιεραρχημένα κατά τον τρόπο της αντιστοιχίας πνεύματος- ύλης. Το πνεύμα φέρεται επί της ύλης και την κατευθύνει, η ψυχή κυβερνά το σώμα και την ψυχή πρέπει να κυβερνά ο λόγος. Το πολυτιμότερο μέσα στη ζωή και στην πράξη του ανθρώπου είναι η πίστη και όχι η γνώση.

Η Υπατία δεν περιφρονεί τη γνώση, αφού άλλωστε η πίστη και η γνώση είναι αποκάλυψη του θείου λόγου και επειδή κατάγονται και οι δύο από το θεό καμία αντίθεση δεν υφίσταται μεταξύ τους. Επηρεασμένη από τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα η Υπατία ισχυρίζεται ότι μία ανθρώπινη πράξη είναι ορθή, μόνο όταν στηρίζεται στην αυθεντική και γνήσια γνώση. Η αμαρτία, η αστοχία και το ολίσθημα είναι το αποτέλεσμα ελλειπτικής γνώσεως, κακής εκτιμήσεως ή συγκινησιακής επήρειας.

Το κάλλος για την Υπατία ήταν ένας κανόνας ζωής, η άγνοια είναι η ασχήμια, η ωραιότητα είναι κάτι παραπάνω από την απλή συμμετρία, έχει μία βαθιά εσωτερική σχέση προς την ιδεατή πραγματικότητα, όπως την ανέπτυξε ο Πλάτων. Πρόκειται για μια υψηλότερη, ανώτερη απεικόνιση των ιδεών του Πλάτωνος από όσο είναι οι παραστάσεις των αισθητηριακών αντιλήψεων. Το φυσικό κάλλος υπερβαίνεται από το ψυχικό και το ψυχικό από το πνευματικό κάλλος. Η ύψιστη ομορφιά, επομένως, ταυτίζεται με την ύψιστη πραγματικότητα.

Η Υπατία διακρίνει και εκείνη κατά τον τρόπο του Πλωτίνου τις αρετές. Την πρώτη βαθμίδα κατέχουν οι πολιτικές αρετές: οι αρετές δηλαδή της πρακτικής σοφίας, θάρρος, μετριοφροσύνη, δικαιοσύνη. Τη δεύτερη βαθμίδα την συνιστούν οι λεγόμενες καθαρτικές της σάρκας αρετές, ενώ την τρίτη και ύψιστη βαθμίδα την συγκροτούν οι ανώτερες αρετές, εκείνες δηλαδή που μας ανάγουν προς το θείο και μας βοηθούν να φύγουμε από την ύλη και εν συνεχεία να καταφύγουμε στο θεό, από τον οποίο ο ίδιος ο άνθρωπος απέκοψε τον εαυτό του και απώλεσε την ευδαιμονία του.

Οι ανώτερες αρετές: πίστη, αγάπη, ελπίδα αντιπροσωπεύουν και συγχρόνως εμπραγματώνουν τους ύψιστους και έσχατους σκοπούς της ανθρώπινης ζωής( η άμεση επαφή με το αγαθό διασφαλίζει την εσωτερική ευτυχία και δίνει νόημα ουσιαστικό στη ζωή.

Σύνθεση κύρια πηγή από εδώ

Eπιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος
mythagogia.blogspot


Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

Η γερμανία λειτουργεί χωρίς κανόνες στην Εε

μερκαντιλιστής μπακάλης

Η συμπεριφορά της γερμανικής κυβέρνησης είναι απαράδεκτη - αφού αρνείται να προσφέρει αυτά που προσφέρθηκαν στη χώρα της, παρά το αιματοκύλισμα της Ευρώπης
Φαίνεται πως υποφέρουμε όλοι από ένα είδος ιστορικής αμνησίας. Οι νεαροί Έλληνες είναι τόσο λίγο υπεύθυνοι για τα χρέη της χώρας τους, όσο οι σημερινοί Ιταλοί, οι Γάλλοι ή η γερμανική νεολαία της μεταπολεμικής εποχής. Ως εκ τούτου, η συμπεριφορά της γερμανικής κυβέρνησης είναι απαράδεκτη - αφού αρνείται να προσφέρει αυτά που προσφέρθηκαν στη χώρα της το 1953, παρά το αιματοκύλισμα της Ευρώπης. Εάν δεν το καταλάβει, τότε η Ευρώπη θα διαλυθεί και θα είναι αυτή που θα πληρώσει τελικά το λογαριασμό» (T. Piketty με παρεμβάσεις).

«Η Γερμανία είναι η πρώτη χώρα μεταπολεμικά που δεν πλήρωσε τα χρέη της - έχοντας ωφεληθεί σε μεγάλο βαθμό τη δεκαετία του 1950 από τη μεγαλύτερη διαγραφή χρεών όλων των εποχών. Η απόφαση τότε της διεθνούς κοινότητας ήταν έξυπνη και σωστή. Εκείνη την εποχή είχε ειπωθεί έμμεσα το εξής στους νέους Γερμανούς: «Οι γονείς σας μπορεί να έχουν κάνει λάθη, αλλά αυτό που μετράει σήμερα είναι οι μελλοντικές γενιές».

Σύμφωνα με το Γάλλο οικονομολόγο, η Γερμανία είναι κυρίως υπεύθυνη για την κρίση χρέους της Ευρωζώνης - ενώ, εάν η Γαλλία είχε αμυνθεί σωστά, τότε δεν θα είχε μεσολαβήσει το BREXIT, ούτε θα κινδύνευε να διαλυθεί η νομισματική ένωση, όπως φαίνεται ήδη από τις μονομερείς ενέργειες της Ιταλίας (άρθρο).

Ειδικότερα, η γερμανική κυβέρνηση συμπεριφέρεται συνεχώς όπως αυτός που τα ξέρει όλα - γεγονός που είναι ανυπόφορο για όλα τα άλλα κράτη. Είναι επίσης ανορθολογικό, επειδή με την πολιτική του στραγγαλισμού που επιβάλλει στις χώρες του νότου, καθιστά αδύνατη την εξυπηρέτηση των υποχρεώσεων τους - εκτός εάν οι προθέσεις της είναι διαφορετικές όπως, για παράδειγμα, η φασιστικής μορφής κατοχή τους με οικονομικά όπλα, αδιαφορώντας για την εξαθλίωση των Πολιτών τους και λεηλατώντας τα πάντα.

Σε κάθε περίπτωση διαισθάνεται κανείς μία αρρωστημένη ευχαρίστηση εκ μέρους της γερμανικής κυβέρνησης, όσον αφορά τις τιμωρίες που επιβάλλει - μία ευχαρίστηση που έχει σχέση με τον εθνικισμό. Δεν πρόκειται όμως για τον εθνικισμό που διακρίνουμε στο βρετανικό ακροδεξιό κόμμα ή στο γαλλικό, αλλά για ένα άλλο είδος - το οποίο φαίνεται να έχει «εθνικοσοσιαλιστικές» καταβολές που όμως εξωτερικεύονται μεν και κυριαρχούν με διαφορετικό τρόπο, από εκείνον της ναζιστικής εποχής, αλλά έχουν το ίδιο σχεδόν αποτέλεσμα.

Στο θέμα της Ελλάδας τώρα, οι ευθύνες μας για την κρίση είναι αδιαμφισβήτητες - κάτι που ισχύει έως το 2010, αφού έκτοτε η Ελλάδα διοικείται από την Τρόικα. Δυστυχώς όμως, το τίμημα της δικής μας αποτυχίας, καθώς επίσης της Τρόικας, πληρώνεται και από τα παιδιά μας - για τα οποία δεν υπάρχει καμία προοπτική για το μέλλον στην πατρίδα τους, οπότε αναγκάζονται να μεταναστεύσουν και μάλιστα σε μία εποχή που ο ρατσισμός κυριαρχεί στις περισσότερες χώρες.

Η κατάσταση αυτή πρέπει λοιπόν να αλλάξει, όσο και αν μας κοστίσει - γεγονός που σημαίνει ότι, πρέπει εμείς να υποστούμε τις οδύνες που συνοδεύουν μία χρεοκοπία, δηλώνοντας αμέσως στάση πληρωμών και καταγγέλλοντας τις δανειακές συμβάσεις στο ευρωπαϊκό δικαστήριο. Εάν δεν το κάνουμε, τότε θα είμαστε υπεύθυνοι και υπόλογοι απέναντι τόσο στα παιδιά μας, όσο και στις επόμενες γενιές - ενώ δεν θα έχουμε πλέον την παραμικρή δικαιολογία.

Analyst Team
Πηγή Analyst
kostasxan.blogspot


Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

Ανάγκη χαφιεδισμού μεταξύ των κρατών της ΕΕ

souidia-ginete-proti-chora-choris-metrita-sintoma-stin-ellada-700x360

Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε προέτρεψε τα 27 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα παραμείνουν σε αυτήν μετά την αποχώρηση της Βρετανίας να υιοθετήσουν μια «προσέγγιση διακυβερνητικής συνεργασίας» για την αντιμετώπιση προβλημάτων, όταν βλέπουν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να μην αναλαμβάνει πρωτοβουλία.
Οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην ΕΕ και στη Βρετανία για το Brexit δεν θα είναι εύκολες, προέβλεψε ακόμη o υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας.

Ο Σόιμπλε εξέφρασε την άποψη μιλώντας στην εφημερίδα Welt am Sonntag ότι αυτή τη στιγμή απαιτείται πραγματισμός: «Εάν η Κομισιόν δεν εμπλέκεται, πρέπει να παίρνουμε τα πράγματα στα χέρια μας και να επιλύουμε τα προβλήματα (με συνεργασία) μεταξύ κυβερνήσεων», ανέφερε.

«Αυτή η διακυβερνητική προσέγγιση αποδείχθηκε επιτυχής κατά τη διάρκεια της κρίσης της ευρωζώνης», συνέχισε.

Ερωτηθείς εάν πρέπει να υπάρξει μεταρρύθμιση των ευρωπαϊκών θεσμών, ο Σόιμπλε απάντησε ότι αυτό θα έπαιρνε πολύ χρόνο καθώς δεν θα ήταν δυνατόν να αλλάξουν οι ευρωπαϊκές συνθήκες γρήγορα. Πρόσθεσε ότι πρέπει να αναληφθεί δράση επειγόντως και τόνισε «τα συνήθη χρονοδιαγράμματα των Βρυξελλών είναι υπερβολικά μακρά».

«Σύντομα αντιλαμβάνεσαι εάν η Κομισιόν δεν διαχειρίζεται κάτι ή ότι βρισκόμαστε σε τέλμα στο (Ευρωπαϊκό) Συμβούλιο. Και τότε οι κυβερνήσεις έχουν μια ευθύνη», επισήμανε ο Σόιμπλε, εξηγώντας πως είχε ενοχληθεί πολύ πέρυσι διότι οι Βρυξέλλες καθυστέρησαν τόσο να αντιδράσουν στην κρίση των προσφύγων και των μεταναστών.

Ερωτηθείς εάν καλεί να αφαιρεθούν αρμοδιότητες από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο Σόιμπλε απάντησε: «Καθόλου. Λέω απλά ότι χρειάζεται να είμαστε πιο πραγματιστές και να αντιδρούμε γρηγορότερα».

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είπε πως τάσσεται υπέρ της περαιτέρω ολοκλήρωσης στην ΕΕ γενικά, αλλά δεν είναι η ώρα για αυτό λόγω της εντεινόμενης δημαγωγίας και του ευρωσκεπτικισμού.

Ερωτηθείς αν είναι απαραίτητο οι Βρυξέλλες να επιστρέψουν αρμοδιότητες στα κράτη μέλη, ο Σόιμπλε είπε πως τα πιεστικά προβλήματα πρέπει να αντιμετωπίζονται γρήγορα ώστε η Ευρώπη να μην καλείται να προχωράει σε περίπλοκες αλλαγές συνθηκών, που απαιτούν ομόφωνη έγκριση.

Ερωτηθείς εάν η Ευρώπη δεν μπορεί να ξεχάσει τη Συνθήκη της Λισαβόνας, που είναι ουσιαστικά το Σύνταγμα της ΕΕ, ο Σόιμπλε απάντησε «όχι, αλλά σε περιπτώσεις που υπάρχουν αμφιβολίες, πρέπει να δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στις διακυβερνητικές σχέσεις».

Επέμεινε στο ότι η Ευρώπη πρέπει να αποδείξει γρήγορα ότι είναι σε θέση να λειτουργεί και η ΕΕ να δείξει πως μπορεί να επιλύει γρήγορα προβλήματα-κλειδιά για να ανακτήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Στην ερώτηση εάν επιμένει στη δήλωση που είχε κάνει πριν από το δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο«μέσα σημαίνει μέσα, έξω σημαίνει έξω»ο Σόιμπλε είπε πως χρησιμοποίησε αυτή τη διατύπωση διότι του το είχε ζητήσει ο Βρετανός ομόλογός του Τζορτζ Όζμπορν, για να ενισχυθεί η εκστρατεία υπέρ της παραμονής και για να φανεί ότι το Brexit θα ήταν αμετάκλητο.

Αναφερόμενος στη σεναριολογία περί ακύρωσης του Brexit, ο Σόιμπλε είπε πως η απόφαση γι" αυτό επαφίεται στην βρετανική κυβέρνηση και τη Βουλή των Κοινοτήτων και απαίτησε να ληφθούν αποφάσεις το ταχύτερο.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ
trelokouneli.gr


Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Στην καλιφόρνια υποχρεωτικός ο εμβολιασμός.. αλλιώς....

mandatory-vaccine-bill-all-adults-california-700x350

mandatory-vaccine-bill-all-adults-california-700Χ350Ο νόμος στην υπηρεσία της νέας τάξης πραγμάτων , θέλει να εμβολιάζονται πλέον ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ όλοι οι ενήλικες.
Η πολιτεία αυτή είναι η πρώτη στην Αμερική, όπου είναι υποχρεωτικά τα εμβόλια για ενήλικες με νόμο , ενώ σειρά θα πάρουν και άλλες πολιτείες, αναφέρει σχετικό δημοσίευμα .
Μετά από ένα νομοσχέδιο που απαγόρευε στους γονείς την άρνηση του εμβολισμού στα παιδιά για θρησκευτικούς λόγους, οι νέοι αυτοί κανόνες καθιστούν πλέον παράνομη και για τους ενήλικες την άρνηση του εμβολιασμού.
Ο νόμος SB792 θα εξαλείψει το δικαίωμα ενός ενηλίκου να αποφασίζει για τον εαυτό του και να έχει το δικαίωμα να δεχθεί ή όχι στον εμβολισμό. Το νομοσχέδιο θα κάνει την Καλιφόρνια την πρώτη πολιτεία που απαιτείται δικαστική εντολή για μη εμβολισμό ενηλίκου.
Είναι τελικώς τόσο επικίνδυνος ο επερχόμενος Ιός, που θα μετατραπεί σε πανδημία, ώστε να απαιτείται υποχρεωτικός μαζικός εμβολιασμός;
Τι ρόλο θα παίξουν τα ΜΜΕ και οι Κυβερνήσεις όλων των κρατών;
Πώς θα συμπεριφερθούν στους "αποστάτες" που θα αρνηθούν να κάνουν τον υποχρεωτικό εμβολιασμό;
Ποια ακριβώς σχέση με την παραγωγή του εμβολίου θα έχει ο Μπίλ Γκέιτς ο οποίος ανοιχτά και σε πλήθος ανθρώπων δήλωσε πριν χρόνια πως για να επιβιώσει ο πλανήτης πρέπει να μειωθεί άρδην ο πληθυσμός του με την βοήθεια βιολογικών όπλων και θανατηφόρων ασθενειών και πώς ταυτόχρονα χρηματοδοτεί με εκατομμύρια δολάρια τα ινστιτούτα που προσπαθούν να βρουν αντίδοτο σε διάφορους ιούς ;
Η νέα τάξη πραγμάτων έχει τους τρόπους να «πείσει» εκατομμύρια ανθρώπους να γίνουν πειραματόζωα με την θέληση τους, το θέμα είναι ποιοι θα αρνηθούν και πως θα τους ονομάσουν, μήπως τους πουν «τρομοκράτες»;

Η πολιτεία της Καλιφόρνια ψήφισε νόμο που αναγκάζει με κυρώσεις όλους τους ενήλικες που δεν θα εμβολιάζονται , καθιστώντας την άρνηση ποινικό αδίκημα που επισύρει ποινές φυλάκισης.

Το προαιρετικά ετήσιο εμβόλιο της γρίπης, είναι πλέον υποχρεωτικό για τους παρόχους ημερήσιας φροντίδας, εκπαιδευτικούς της προσχολικής ηλικίας, καθηγητές, καταστήματα όπου ανταλλάσσονται χρήματα, φροντιστές πρώιμης παιδικής ηλικίας και φροντιστές σχολικών προγραμμάτων , παρόχους ημερήσιας φροντίδας στο σπίτι και εθελοντές που φροντίζουν και επιβλέπουν τα παιδιά.

Πώς θα καταφέρουν να πείσουν ολόκληρο τον κόσμο να εμβολιαστεί ;

Ποιά θα είναι η εταιρία που θα δημιουργήσει το εμβόλιο αντίδοτο στον ιό ;

Ενδεχομένως στην Ευρώπη αλλά και στην χώρα μας κάποια στιγμή να μας ζητούν να προσκομίσουμε την ανάλογη ιατρική διαβεβαίωση για να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε .

Το διαβάσαμε από το: ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ! Η πολιτεία της Καλιφόρνια πέρασε νόμο υποχρεωτικού εμβολιασμού για όλους τους ενήλικεςhttp://thesecretrealtruth.blogspot.com/2016/06/blog-post_9580.html#ixzz4CxYaR3ac


Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

Πρόβες εμφυλίου για να μην φύγει η Βρετανία από ΕΕ

Εικόνα Χουντα Σαμαρας1

Του Δημήτρη Καζάκη, γγ Ε.ΠΑ.Μ.

Όσοι θέλουν να φύγουν από την ΕΕ είναι λαϊκιστές, ακροδεξιοί, εθνικιστές, φασίστες, ρατσιστές! Είναι γενικά τα τρία κακά της μοίρας τους! Έτσι μας λένε οι μοιρολογίστρες του νεοναζιστικού μορφώματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μάλιστα, ο τωρινός πρόεδρος της Γερμανίας, Γκάουκ, ο οποίος αναπολεί το αυτοκρατορικό μεγαλείο της Γερμανίας προ του πολέμου, δήλωσε ότι «απορεί» για το πώς είναι δυνατόν οι λαοί να προτιμούν το έθνος κράτος από τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς. Έλα ντε, τα παλιοεθνίκια!

Κανέναν βέβαια δεν ενοχλεί το γεγονός ότι το βρετανικό κατεστημένο αξιοποιεί με τον χειρότερο τρόπο του Σκωτσέζους εθνικιστές και τους εθνικιστές του Σιν Φέιν της βόρειας Ιρλανδίας προκειμένου να δημιουργήσει την εικόνα διάλυσης του Ηνωμένου Βασιλείου. Βλέπετε, αυτοί οι εθνικιστές δηλώνουν υπέρ της ΕΕ και επομένως είναι από του καλούς.

Η κρατούσα τάξη στη Βρετανία έχει τρομάξει τόσο πολύ μ' αυτή την ψήφο υπέρ του Brexit, που δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει στην ίδια τη χώρα της τις ίδιες τεχνικές διαίρει και βασίλευε, τις οποίες έχει χρησιμοποιήσει κατά κόρο στις αποικίες της. Όποτε πλησίαζε η ώρα της απελευθέρωσης των αποικιών τους, οι Βρετανοί αποικιοκράτες φρόντιζαν να χρησιμοποιήσουν εθνικιστικά και φυλετικά πάθη - τεχνητά ή υπαρκτά - προκειμένου να μην επιτρέψουν τη συγκρότηση ενιαίου έθνους κράτους.

Το έκαναν σχεδόν παντού. Από την Ινδία και την Αφρική, έως την Κύπρο. Με τον τρόπο αυτόν οδηγούσαν στο φυλετικό κομμάτιασμα της χώρας υπό τη μορφή «ομοσπονδίας», προκειμένου είτε να παραμείνουν ως «εγγυήτρια δύναμη», είτε να έχουν το δικαίωμα παρέμβασης στο όνομα της ομαλότητας και της ειρήνης. Η τεχνική αυτή άναψε στις περισσότερες χώρες τον πόλεμο - εμφύλιο και μη - που διατηρείται έως και τις μέρες μας.

Το ίδιο επιχειρούν τώρα και στη Βρετανία. Βάζουν το εθνικιστικό κόμμα της Σκωτίας και το Σιν Φέιν, που κυριαρχούνται όχι απλά από εθνικιστική υστερία, αλλά από φυλετισμό, να εκβιάσουν τις καταστάσεις και να δημιουργήσουν εικόνα διάλυσης. Τώρα γίνεται φανερός ο σκοπός του Σκοτσέζικου δημοψηφίσματος το 2014 από τον Κάμερον και οι πρόσθετες εξουσίες που η κυβέρνησή του παραχώρησε στο επιλεγόμενο κοινοβούλιο της Σκωτίας.

Η πρόθεση δεν ήταν ο αποχωρισμός της Σκωτίας, αλλά η πολιτική επικράτηση των φυλετιστών και εθνικιστών του Scottish National Party (SNP), τους οποίους ελέγχει απόλυτα το City και το βρετανικό κατεστημένο. Με τον τρόπο αυτό κατόρθωσε ο Κάμερον να αποτρέψει την ορμητική είσοδο στο κοινοβούλιο του UKIP στις εκλογές του 2015. Το SNP πήρε μόλις το 4,7% των ψήφων, αλλά αναδείχθηκε τρίτο σε κοινοβουλευτική εκπροσώπηση με 56 έδρες στο κοινοβούλιο επειδή επικράτησε σ' όλες τις κομητείες της Σκωτίας. Αντίθετα, το UKIP μπορεί να ήρθε τρίτο κόμμα με 12,6% των ψήφων, όμως πήρε μόλις 1 έδρα.

Τώρα έβαλαν του Σκωτσέζους εθνικιστές να απειλούν με αποχώρηση από το Ηνωμένο Βασίλειο, ώστε η Σκωτία να παραμείνει στην ΕΕ. Αν τυχόν και συμβεί κάτι τέτοιο, θα το πληρώσει ακριβά ο Σκωτσέζος εργαζόμενος. Θα χάσει ακόμη και τα ελάχιστα που του έχουν απομείνει εφαρμόζοντας τις οδηγίες της ενιαίας αγοράς και κοινοτικών κεκτημένων. Η Σκωτία μπόρεσε να κρατήσει καλύτερο επίπεδο δημόσιων υπηρεσιών, χαμηλότερο επίπεδο ιδιωτικοποιήσεων λόγω του ειδικού καθεστώτος εντός του Ηνωμένου Βασιλείου.

Μια Σκωτία εκτός Ηνωμένου Βασιλείου και εντός ΕΕ δεν θα κρατήσει για πολύ. Πολύ σύντομα θα αναγκαστεί να υιοθετήσει και το ευρώ. Ειδικά, αν το City μεταφερθεί εκεί, όπως κινδυνολογούν ορισμένοι. Και τότε θα απολαύσουν οι Σκωτσέζοι - πρωτίστως οι εργαζόμενοι - την κατάσταση που απολαμβάνουμε κι εμείς εδώ στην Ελλάδα.

Στην πράξη τόσο οι Ιρλανδοί εθνικιστές, όσο και οι Σκωτσέζοι εθνικιστές αποδεικνύονται για μια ακόμη φορά καλοί πελάτες της Γερμανικής Ευρώπης. Το ίδιο έκαναν και κατά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο, όπου στο όνομα του αγώνα κατά της κυριαρχίας των Άγγλων υποστήριξαν - συχνά έμπρακτα - τους ναζί. Τους αρκούσε που οι ναζί τους είχαν υποσχεθεί «ανεξαρτησία» στην Ενωμένη Ευρώπη που οικοδομούσαν καίγοντας και σφάζοντας.

Σήμερα, βέβαια, λειτουργούν όχι μόνο υπέρ της νεοναζιστικής ΕΕ, αλλά και σε στενή συνεργασία με το βρετανικό κατεστημένο που δεν θέλει με τίποτε τη Βρετανία εκτός ΕΕ. Έστω κι αν διακινδυνεύουν μ' αυτόν τον τρόπο να σπρώξουν ολόκληρη τη χώρα σε εμφύλιο και διάλυση. Όπως ακριβώς έκαναν για δεκαετίες οι βρετανοί αποικιοκράτες με τις αποικίες τους, προκειμένου να μην αποκτήσουν ποτέ αληθινή εθνική και λαϊκή κυριαρχία.

ΠΗΓΗ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ
teleytaiaexodos.blogspot


Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Η εξήσηση γιατί ψήφισαν Brexit

images

Στα «ψιλά» έχει περάσει το σχόλιο του Βρετανού πολίτη Τζάθαν Σμιθ (Jathan Smyth), 29 ετών, ο οποίος εξήγησε γιατί ψήφισε υπέρ του BREXIT απαντώντας στη «λάσπη» περί ακροδεξιάς και ξενοφοβίας.

«Τζάθαν Σμιθ. Είμαι 29, με ΙQ πάνω από 145. Δεν έχω ψηφίσει ποτέ μου κανένα πολιτικό κόμμα, δεν είμαι θρησκευόμενος και αγαπώ κάθε άνθρωπο στον πλανήτη εκτός κελιού φυλακής.

Τώρα, μετά που ψήφισα ΕΚΤΟΣ, έγινα 30 ετών, το IQ μου έπεσε κατακόρυφα, έγινα δεξιός εθνικιστής, χριστιανός και ξενοφοβικός ρατσιστής σύμφωνα με κάποιους που ψήφισαν την παραμονή.
Δεν ψήφισα επειδή πιστεύω στη μία πλευρά ή στην άλλη.
Δεν ψήφισα επειδή μισώ τον Ντέιβιντ Κάμερον ή γιατί θέλω να δω τον Μπόρις Τζόνσον ή τον Νάιτζελ Φάρατζ ή οποιονδήποτε άλλο να γίνεται πρωθυπουργός.
Δεν ψήφισα επειδή θέλω να διώξω τους εκπληκτικούς και σκληρά εργαζόμενους μετανάστες από αυτή τη χώρα.
Δεν ψήφισα για να μπορέσουμε να πούμε στον υπόλοιπο κόσμο και στην Ευρώπη να πάει να γ@μηθεί.
Ψήφισα επειδή πιστεύω ότι ο κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει το δικαίωμα για μια εκλεγμένη, υπεύθυνη και υπόλογη εκπροσώπηση για τη χώρα του.
Ψήφισα για την ελπίδα ότι η Ευρώπη και η Βρετανία μπορούν με ό,τι απέμεινε από τις εθνικές τους ταυτότητες και ιδιαιτερότητες να εργαστούν από κοινού ως μεγάλα αυτόνομα έθνη, αντί να είναι μια ομογενοποιημένη ομάδα όμοιων ανθρώπων, των οποίων η μόνη διαφορά μεταξύ τους θα είναι ποιος έχει χρήματα και ποιος θα ικετεύει για ψίχουλα από τους μη εκλεγμένους, τζάμπα μάγκες, υποκριτές δικτάτορες που κάνουν κουμάντο στην Ευρωπαϊκή Ένωση».

ΠΗΓΗ: scoops
teleytaiaexodos.blogspot.gr


Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Αι Γιάννης ο Ριγανάς ή κλήδονας

αρχείο λήψης (1)
Ποιος ήταν ο Αγιάννης ο Ριγανάς ή Κλήδονας; Ήταν ένας ασκητής που διαβιούσε στις όχθες του Ιορδάνη ποταμού και εδίδασκε, προϊδέαζε, προετοίμαζε, τον ερχομό του Μεσσία και όσοι πίστευαν σε αυτά που εδίδασκε τους εβάπτιζε στα νερά του Ιορδάνη στο όνομα του Μεσσία ....γι' αυτό τον ονόμαζαν και βαπτιστή.
Στη διδασκαλία του δεν προϊδέαζε μόνο τον κόσμο που τον πλησίαζε για τον ερχομό του Μεσσία ενός ανθρώπου που θα εστέλετο εξ ουρανού για την σωτηρία των ανθρώπων αλλά εκαυτηρίαζε κάθε κακή πράξη που έκαναν οι άνθρωποι, και ιδιαίτερα εκαυτηρίαζε τη ζωή και τον ασεβή και έκλυτον βίον του βασιλιά Ηρώδη.
Αυτόν τον Ιωάννη, που ασκήτευε στις όχθες του Ιορδάνη και προετοίμαζε τον ερχομό του Μεσσία Χριστού η εκκλησία μας τον κατέταξε στις πρώτες τάξεις των Αγίων και ο λαός του έδωσε πολλά προσωνύμια τον εορτάζει δε πολλές φορές το χρόνο.
Στις 23 Σεπτεμβρίου γιορτάζει τη σύλληψη του.
Στις 24 Ιουνίου γιορτάζει τη γέννηση του.
Στις 7 Ιανουαρίου γιορτάζει τη σύναξη του Ιωάννη.
Στις 29 Αυγούστου γιορτάζει το θάνατο του διά αποκεφαλισμού.
Στις 24 Φεβρουαρίου την Α' και Β' εύρεση της τιμίας κάρας του.
Στις 25 Μαΐου γιορτάζει την Γ' εύρεση της τιμίας κάρας του.
Οι κυριότερες από αυτές τις εορτές, για τους χριστιανούς είναι η Γιορτή της Σύναξης του Ιωάννη του Προδρόμου η οποία γιορτάζεται στις 7 Ιανουαρίου και την ημέρα αυτή γιορτάζουν όλοι οι Γιάννηδες χριστιανοί - την ονομαστική τους εορτή τους.
Δεύτερη κυριότερη γιορτή του Αγιάννη είναι στις 29 Αυγούστου. Είναι η γιορτή του αποκεφαλισμού, του θανάτου του Ιωάννη. Η εκκλησία την έχει καθιερώσει και ημέρα νηστείας.
Η τρίτη από τις κυριότερες γιορτές του είναι στις 24 Φεβρουαρίου Α' και Β' εύρεσις της τίμιας κάρας του Αγίου Ιωάννη. Η γιορτή αυτή γιορταζόταν με διάφορες εκδηλώσεις, έθιμα και πανηγύρια στα χωριά και μικροπολιτείες και τούτο γιατί δεν υπήρχαν άλλου είδους διασκεδάσεις.
Η σκλαβιά επλάκωνε τους λαούς 400 περίπου χρόνια και δεν τους έδινε περιθώρια για ελεύθερους πανηγυρισμούς και χαρμόσυνες εκδηλώσεις. Περιορίζονταν στα έθιμα που οι γιαγιές -βάβες- είχαν επινοήσει και μεταδίδονταν από γενιά σε γενιά.
Για τη γιορτή του Αγιάννη, που γιορτάζει στις 24 Ιουνίου είχαν καθιερώσει και την γιόρταζαν «παραδοσιακά» κατά τόπους, χωριά και πολιτείες, με τοπικές εκδηλώσεις, ανάλογες με τα έθιμα κάθε περιοχής. Δηλαδή είχαν δώσει διάφορα προσωνύμια στη γιορτή σε κάθε χωριό ή σύνολο οικισμών.
Σε άλλη περιοχή (χωριό ή σύνολο χωριών) την γιορτή αυτή την ονόμαζαν ημέρα του Αγιαννιού του «Ριγανά». Σε άλλη περιοχή την ονόμαζαν του Αγιαννιού του «Κλήδονα», σε άλλη περιοχή την ονόμαζαν γιορτή του Αγιαννιού του «Ριζικάρη» και σε άλλη περιοχή την ονόμαζαν γιορτή του Αγιαννιού του «Λαμπαδιάρη» ή «Λαμπαδάρη» ή «Φουγγαρίτη» ή «Φανιστή» - άναβαν φωτιές κλπ.
Είχε πολλές ονομασίες, «προσωνύμια». Ο Άγιος Ιωάννης θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε τι γινόταν σε όλες αυτές τις εκδηλώσεις και γιατί του έδωσαν όλα αυτά τα προσωνύμια.
Οι γιορτές άρχιζαν το απόγευμα στις 23 Ιουνίου με πρώτη εκδήλωση τον «Κλήδονα» ή Ριζικάρι. Όλες οι νέες και οι νέοι, κάθε χωριού, μαζεύονταν αργά το απόγευμα σε ένα γειτονικό μεγάλο σπίτι ή έξω σε μια μεγάλη αυλή, συνήθως κάτω από μια κληματαριά, και διάλεγαν μεταξύ τους και από την παρέα τους ένα παλικάρι που ήταν πιο άξιο, από μεγάλη οικογένεια και να το έλεγαν οπωσδήποτε Γιάννη.
Τον Γιάννη, λοιπόν, αυτόν τον έστελναν με μια μικρή βαρέλα ή ένα χαρανί (μεταλλικός κουβάς) ή ένα κανάτι στη βρύση, ή στο πηγάδι να φέρει «αμίλητο νερό».
Θα έπαιρνε το νερό από τη βρύση χωρίς να μιλήσει σε κανένα στο δρόμο που θα συναντούσε όταν πήγαινε στη βρύση, ούτε όταν έπαιρνε το νερό ούτε στο δρόμο όταν θα γύριζε. Γι' αυτό διάλεγαν να είναι σοβαρός, ολιγομίλητος «Γιάννης ο αμίλητος», έτσι το ονόμαζαν ... Συνήθως κατά την διαδρομή, από το σπίτι στη βρύση και από τη βρύση στο σπίτι, ακόμη και στη βρύση, ήταν πάρα πολλοί που του έκαναν πειράγματα πολλά, αστεία διάφορα, για να τον κάνουν να μιλήσει. Γι' αυτό διάλεγαν, τον πιο άξιο Γιάννη να είναι πολύ ψύχραιμος και να έχει μεγάλη υπομονή.
Όταν ύστερα από όλους τους βασάνους, κατόρθωνε και έφτανε το αμίλητο νερό στο σπίτι που τον περίμεναν οι κοπελιές με τους νέους της παρέας τους. Έπαιρναν το νερό και το έριχναν σ' ένα μεγάλο καζάνι, ή σε μια βαθιά πήλινη γαβάθα (λεκάνη) που την είχαν ονομάσει «κλήδονα».
Μέσα στον κλήδονα, δηλαδή στο καζάνι ή την γαβάθα με το αμίλητο νερό, έριχναν όλες και όλοι, οι νέες και οι νέοι, από ένα μικρό αντικείμενο που είχα επάνω τους, δαχτυλίδια, σκουλαρίκια, κουμπιά, καρφίτσες διακοσμητικές, νομίσματα, καρύδια, αμύγδαλα κλπ. ρίχνοντας τα μέσα παρακαλούσαν να βγει το ριζικό τους και να παρουσιαστεί στον ύπνο τους. Αφού έριχναν όλα αυτά τα αντικείμενα, τα «ριζικάρια» μέσα στον κλήδονα, σκέπαζαν τη λεκάνη ή το καζάνι, με ένα κόκκινο πανί, μαντήλι ή σεντόνι, και το έβαζαν στη μέση της αυλής ή στο χαγιάτι. Το άφηναν εκεί όλη τη νύχτα για να το βλέπουν τα άστρα και νά αποκτήσουν μαγική δύναμη.
Τα ριζικάρια θα επισκέπτονταν κατά τη νύχτα, λέγανε, η μοίρα του καθενός και θα έγραφε επάνω στο κάθε ριζικάρι το μέλλον και το τυχερό τους. Γύρω από τον κλήδονα, οι νέες και οι νέοι άρχιζαν το χορό και τα τραγούδια, οι γερόντισσες τα πειράγματα και καμιά φορά χόρευαν και αυτές με τους νέους μέχρι που άρχιζε να μπαίνει η νύχτα, να «σουρουπώνει».
Τότε άφηναν τον κλήδονα και πήγαιναν στην άκρη της αυλής και συνήθως σε σταυροδρόμι, κοντά στη γειτονιά και άναβαν φωτιές, τις «φουγγαρίες» για να κάψουν την παλαιά - περσινή - ρίγανη και τα στεφάνια με τα λουλούδια της πρωτομαγιάς. Όλοι οι παρευρισκόμενοι νέες και νέοι ακόμη και μεσήλικες πηδούσαν πάνω από τη φωτιά, τρεις φορές για να αφήσουν πίσω τις αρρώστιες και ότι άλλο κακό τους βασάνιζε.
Πηδούσαν πάνω από τη φωτιά και φώναζαν δυνατά «πηδάω τη φωτιά τ' Αγιάννη, αρρώστια να μην με πιάνει». Τα τραγούδια και οι χοροί κρατούσαν μέχρι αργά τη νύχτα κι' αν τέλειωναν η ρίγανη και τα φρύγανα έριχναν στη φωτιά ξύλα που είχαν στις αυλές για να κρατάει η φωτιά αναμμένη.
Από τις φωτιές που άναβαν και γινόταν όλη αυτή η γιορτή έδωσαν και το προσωνύμιο στη γιορτή «Αγιάννης ο Λαμπαδιάρης ή Φουγγαρίτης». Το πρωί ανήμερα του Αγιάννη, πριν ακόμη «έβγει» ανατείλει ο ήλιος, όλες οι νοικοκυρές έτρεχαν στα χωράφια να μαζέψουν ρίγανη, ένα ή δύο μάτσα.
Την ρίγανη αυτή την έπλεναν στο ποτάμι ή στη βρύση και την πήγαιναν στο σπίτι και την κρεμούσαν σ' ένα σημείο που να φαίνεται επάνω από την πόρτα ή το χαγιάτι για να το βλέπει όποιος πήγαινε στο σπίτι, για να μην το βασκάνει, δηλαδή έδιωχνε την βασκανία.
Πίστευαν επίσης πως η ρίγανη αυτή είχε και θεραπευτικές ιδιότητες σε διάφορα νοσήματα όπως πόνους στην κοιλιά, κρύωμα, πόνους στο αναπνευστικό κλπ. Η ρίγανη αυτή έμενε εκεί κρεμασμένη μέχρι τον επόμενο χρόνο του Αγίου Ιωάννη. Δεν την χρησιμοποιούσαν στα φαγητά, γιατί ήταν άψητη, δηλαδή δεν είχε βγάλει λουλούδι ούτε είχε καρπίσει, δεν είχε ωριμάσει. Τον Αλωνάρη, δηλαδή τον Ιούλιο μάζευαν τη ρίγανη που χρησιμοποιούσαν σαν μυρωδικό στα φαγητά. Το πρωί, επίσης πήγαιναν όλοι στην εκκλησία εάν βέβαια είχε παπά το χωριό γιατί οι παπάδες ήταν λίγοι.
Μετά την εκκλησία όλες οι νέες και οι νέοι που είχαν από το βράδυ ρίξει τα ριζικάρια στο δοχείο του κλήδονα με το αμίλητο νερό μαζεύονταν γύρω από τον κλήδονα και πρόσεχαν να μη λείπει κανένας, έβγαζαν το κόκκινο πανί που είχαν σκεπάσει το δοχείο, έδεναν τα μάτια του νέου, που είχε φέρει το αμίλητο νερό με μια «μεσήνα» (μαντήλι μεταξωτό) για να μην βλέπει. Ο Γιάννης έτσι τυφλοδεμένος, έβαζε το χέρι του μέσα στο δοχείο και έβγαζε ένα - ένα τα ριζικάρια που οι κοπέλες είχαν ρίξει στον κλήδονα.
Βγάζοντας ένα - ένα από μέσα τα ριζικάρια τα γνώριζαν οι άλλοι και το έδιναν σε αυτόν που ανήκε αφιερώνοντας ένα δίστιχο και στο τέλος του έλεγαν «Να ζήσεις πολλά χρόνια».
Στις κοπέλες έλεγαν «Να είσαι και του χρόνου καλά και να είσαι όμορφη και χαρούμενη, να σε πάρει ένας πλούσιος και όμορφος νέος». Τα ίδια περίπου έλεγαν και στο αγόρι, να πάρει μια όμορφη κοπέλα.
Όταν έβγαινε και το τελευταίο ριζικάρι όλες οι κοπέλες μπούκωναν το στόμα τους με νερό από τον κλήδονα και έβγαιναν στους δρόμους της γειτονιάς ή κρυφάκουγαν μέσα από το παράθυρο τους ή έβγαιναν στον κήπο του σπιτιού τους για να ακούσουν ανδρικό όνομα.
Το πρώτο όνομα που θα άκουγαν, πίστευαν ότι έτσι θα έλεγαν τον άνδρα που θα παντρεύονταν. Το ίδιο έκαναν και τα αγόρια της παρέας τους. Δεν έλειπαν όμως και τα πονηρά. Ορισμένοι πονηροί εκρύβονταν κοντά στο δρόμο που θα περνούσε η κοπελιά ή ο νέος με το μπουκωμένο στόμα με αμίλητο νερό και όταν την έβλεπαν να περνά φώναζαν ένα παράξενο όνομα ....
Περνούσε λέγαν κάποτε ο γιος ενός παπά με μπουκωμένο το στόμα, ένα πονηρός κρυμμένος, φώναζε δήθεν στην κατσίκα που τραβούσε «άντε μωρή χελώνα κουνήσου». Ο νέος που τ' άκουσε γύρισε στο σπίτι κλαίγοντας και έκανε πολλές μέρες να εβγεί από το σπίτι του.
Μια κοπελιά περνούσε από το σπίτι μιας γιαγιάς, άκουσε την εγγονή της να τη φωνάζει: Γιαγιά γιαγιά. Η κοπελιά πικράθηκε πολύ γιατί πίστεψε πως θα μείνει γεροντοκόρη.
Τέτοια και πολλά άλλα γίνονταν κάθε χρόνο την ημέρα του Αγιάννη του Κλήδονα. Η γιορτή όμως δεν τελείωνε εδώ. Οι κοπέλες που είχαν πάρει μέρος στον κλήδονα και τα ριζικάρια έπαιρναν ένα καθρέπτη κάλυπταν το κεφάλι τους με ένα κόκκινο πανί - μαντήλι και πήγαιναν στο πηγάδι, αν δεν υπήρχε πηγάδι, σε μια μικρή λιμνούλα, ή σε ένα καζάνι γεμάτο νερό, έσκυβαν μέσα στο πηγάδι ή στη λιμνούλα ή στο καζάνι και με κατάλληλες κινήσεις του καθρέπτη έβαζαν τον ήλιο μέσα στο νερό και περίμεναν αρκετές ώρες για να ιδούν στον καθρέπτη το νέο που θα έπαιρναν σύζυγο.
«Μια ισχυριζόταν κάποτε, ότι είδε τον άνδρα που παντρεύτηκε να έρχεται επάνω σε ένα άσπρο άλογο καβάλα, και όταν της τον πήγαν στο σπίτι προξενιό τον γνώρισε αμέσως». Οι άλλες την πείραζαν και την ρωτούσαν ειρωνικά, καλά πως ολόκληρο άλογο χώρεσε στο λάκκο με το νερό, και με τον καβαλάρη γαμπρό;
Μια άλλη έλεγε πως είδε στον καθρέπτη έναν γέροντα με μαγκούρα. Την άλλη ημέρα ο πατέρας της που ήταν πολύ αυστηρός και έπινε και λίγο κρασάκι, της είπε φοβερίζοντας την πως θα τη κτυπήσει με την μαγκούρα του γιατί άργησε να του φτιάξει το τσάι.
Οι γερόντισσες πείραζαν τις κοπέλες για να μάθουν αν είδαν στον ύπνο τους ή στον καθρέπτη κάποιον άνδρα. Μωρή Μαριγώ, ρώτησε μια γιαγιά, την κοπέλα της κόρης της, είδες τίποτε απόψε στον ύπνο σου; Μπας και είδες τον Αλέξη τον ψάλτη, το παλικάρι που έψελνε στην Εκκλησία; Η κοπελιά πονηρή, χωρίς να πολυσκεφτεί απάντησε: Ναι γιαγιά είδα τον παπά με το θυμιατό και θυμιάτιζε πάνω σ' ένα κιβούρι και μέσα κατέβαζαν μια γριά ... Μήπως ημπορείς γιαγιά να μου εξηγήσεις αυτό το όνειρο; Η γιαγιά δεν μίλησε, την κοίταξε μ' ένα θυμωμένο βλέμμα, πήρε την μαγκούρα της, την κτύπησε δυο τρεις φορές στα λιθάρια, και έφυγε κουτσαίνοντας και μουρμουρίζοντας ...
Πολλά - πάρα πολλά έφτιαχναν και έλεγαν στη γιορτή του Ριγανά και με όλα αυτά περνούσαν τις ημέρες τους οι πιο παλιοί άνθρωποι του χωριού.
Σήμερα σε κανένα χωριό ή συνοικισμό δεν εορτάζουν τον Αγιάννη το ριγανά, ούτε ασχολούνται με τον κλήδωνα και τα ριζικάρια.
Τα χωριά έχουν αδειάσει όλα. Ολίγοι γέροντες έχουν απομείνει και σέρνονται στις αυλές στηριζόμενοι στις μαγκούρες τους. Με το ζόρι τους βγάζεις καμιά κουβέντα για το παρελθόν, τα μάτια τους γεμίζουν δάκρυα και η φωνή τους πνίγεται από το παράπονο.
Οι μορφωτικοί Σύλλογοι των μεγάλων χωριών προσπαθούν να περισώσουν μερικά έθιμα, με εκδηλώσεις τους τα καλοκαίρια που πηγαίνουν στα χωριά της καταγωγής τους, αλλά και αυτοί συναντούσαν μεγάλες δυσκολίες οικονομικές και στην ανταπόκριση των νέων. «Όλες οι εκδηλώσεις τους γίνονται ένα σαββατοκύριακο και μετά; Άντε από την αρχή, μιζέρια, μουγκαμάρα, ερημιά». Αυτά μας έλεγε ο μπαρμπαγιάννης από το Ραφτόπουλο - Μεγαλοχώρι παλαιότερα ...

Σουλιμιώτης Αλέκος, συγγραφέας.

http://psilopoulos.mysch.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=569:ithi-ethima-vrises-aigiannis-klidonas&catid=119:ithi-kai-ethima-vrises&Itemid=367


Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

Η ιστορία των διακοπών

istoria-diakopon 1

istoria-diakopon
Οι πρώτοι καλοκαιρινοί παραθεριστές της Ιστορίας, τα μπαιν-μιξτ της Αττικής, τα rooms to let και ο παραθεριστικός τουρισμός, όπως εξελίχθηκε ανά τους αιώνες.
Ποιοι ήταν οι πρώτοι άνθρωποι στην Ιστορία που καθιέρωσαν τις καλοκαιρινές διακοπές; Πότε προσφέρθηκε το πρώτο τουριστικό πακέτο και γιατί στην Ελλάδα θεωρούνται τόσο «ιερά» τα μπάνια του λαού; Επιχειρούμε μια βουτιά στην ιστορία των καλοκαιρινών διακοπών και των ταξιδιών αναψυχής, μιας ανάγκης τόσο παλιάς όσο και η ανθρωπότητα.
Μπορεί να μην είχαν «θεσμοθετηθεί» οι καλοκαιρινές διακοπές, αλλά οι αρχαίοι ημών έβρισκαν πάντα αφορμές να εκδράμουν προς υπαίθρια θέατρα, θρησκευτικές τελετές, μαντεία και ιερατεία, φημισμένα ιατρικά κέντρα όπως το ασκληπιείο της Κω, θερινούς αγώνες και τελετές, με αποκορύφωμα φυσικά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Από τότε ωστόσο τίθεται και ο ταξικός χαρακτήρας των ταξιδιών, αφού μόνο τα μέλη των υψηλότερων κοινωνικών τάξεων είχαν την δυνατότητα να ταξιδέψουν.
Όπως αναφέρει σε σχετική του ανάλυση στο «Βήμα» ο καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας κ. Μιχάλης Τιβέριος, «η εξοχική κατοικία αντιπροσώπευε την έννοια του otium (= σχόλη, ζωή στο ύπαιθρο) σε αντιδιαστολή προς την έννοια του negotium (= καθήκον, πολιτική δραστηριότητα)». Διηγείται μάλιστα μια ιστορία από την Ρώμη της αρχαιότητας: «Όταν κάποτε ο Πομπήιος επισκέφθηκε την έπαυλη του Λούκουλλου, είπε στον Λούκουλλο ότι έχει μια έπαυλη καταπληκτική για το καλοκαίρι αλλά εντελώς ακατάλληλη για το χειμώνα. Τότε εκείνος του απάντησε ότι δεν διαθέτει λιγότερο μυαλό από τους γερανούς και τους πελαργούς για να μην αλλάζει τόπο διαμονής ανάλογα με την εποχή». Σύμφωνα με τον ίδιο καθηγητή, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έχτιζαν τις παραθαλάσσιες βίλες τους κυριολεκτικά στην άκρη της θάλασσας, έτσι ώστε να μπορούν να ψαρεύουν από την κρεβατοκάμαρά τους. Οι δε παραλίες της Ιταλίας μετατρέπονταν σε σκηνικά ρωμαϊκών ... «οργίων», όπου οι άνδρες περνούσαν τις «διακοπές» τους με γυναίκες ελαφρών ηθών.
istoria-diakopwn 3
Όπως αναφέρει σε συνέντευξή της πάντως, υπάρχει ο εξής στερεοτυπικός διαχωρισμός μεταξύ ευρωπαϊκής και αμερικανικής θεώρησης της θερινής ανάπαυλας: «Οι Ευρωπαίοι δουλεύουν ώστε να μπορέσουν να πάνε διακοπές. Οι Αμερικάνοι πάνε διακοπές ώστε να μπορέσουν να επιστρέψουν στη δουλειά».
Όσο για την τελευταία, επικράτησε για διαφορετικούς λόγους σε κάθε χώρα - στις ΗΠΑ για παράδειγμα, σύμφωνα με ιστορική αναδρομή του περιοδικού Time, η καθιέρωση των καλοκαιρινών διακοπών στα σχολεία συνδέεται με την ανάγκη των παιδικών χεριών στις αγροτικές εργασίες του καλοκαιριού. Σήμερα, φυσικά, οι σχολικές διακοπές έχουν καθιερωθεί ως δικαίωμα των παιδιών στην πνευματική ξεκούραση, αν και η διάρκεια του σχολικού έτους παρουσιάζει σημαντικές αποκλίσεις από χώρα σε χώρα - σε ορισμένα ασιατικά κράτη για παράδειγμα διαρκεί 48 ολόκληρες εβδομάδες, την ίδια στιγμή που στην Ελλάδα το καλοκαιρινό «ραχάτι» έχει καθοριστεί στους τρεις μήνες. Δείτε εδώ την σχετική λίστα με τις καλοκαιρινές διακοπές ανά κράτος.
Στην ίδια έρευνα, γίνεται λόγος για τον νόμο 4377 του 1929, στον οποίο δόθηκε σημασία στη βελτίωση των ξενοδοχειακών παροχών, ενώ την ίδια περίοδο, ελληνικές Τράπεζες πρόσφεραν σε πελάτες τους βραχυπρόθεσμες οικονομικές διευκολύνσεις υπό τη μορφή δανείων και επιδοτήσεων για τη δημιουργία ξενοδοχειακών καταλυμάτων.
Την πορεία του τουριστικού κινήματος ανακόπτει φυσικά ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος που ακολουθεί. Αμέσως μετά, στην Ελλάδα ο τουρισμός θεριεύει και αποφασίζεται να αξιοποιηθούν τα θέλγητρα των νησιών, που έχουν μείνει ανεκμετάλλευτα και παρθένα ως την δεκαετία του '50. Κάπου εκεί αρχίζει και ο «μύθος» του Ζορμπά και τα κλισέ που παραδοσιακά αποτελούν την βασική γραμμή της τουριστικής προώθησης της χώρας.
Η παραλία θεωρείται αυτονόητο δικαίωμα της θερινής καθημερινότητας των πολιτών, σε τέτοιο βαθμό που ο Ανδρέας Παπανδρέου επικαλέστηκε τον σεβασμό στα «μπάνια του λαού», αρνούμενος να καταφύγει εσπευσμένα στις κάλπες στα τέλη των '80s. Φυσικά, η εξόρμηση του λαού στις παραλίες ήταν μια ιστορία πολύ παλαιότερη. Τον Μεσοπόλεμο, για παράδειγμα, γίνεται το σημαντικότερο «άνοιγμα» το οποίο επιτρέπει στα πλήθη να συγχρωτιστούν στις ακτές. Διαβάστε για παράδειγμα τι ανέφερε το περιοδικό Πάνθεον σε έκδοση του 1936 για τις περίφημες «μικτές» παραλίες μπαιν-μιξτ:
Τις παραθαλάσσιες συνήθειες του λαού παλαιότερων δεκαετιών παρακολουθούμε και σε σπαρταριστές ασπρόμαυρες κωμωδίες, όπως για παράδειγμα στην θρυλική «Θεία από το Σικάγο», που συνοδεύει τις ανιψιές της στην Λούτσα, με τον μπαμπά τους να επιβάλλει στρατιωτική συμπεριφορά στις λουόμενες κόρες του, ή σε σκηνές όπως τα αμμόλουτρα της κινηματογραφικής μητέρας του Κώστα Βουτσά και την άλωση παρθένων νησιών από τουριστικούς καρχαρίες στις «Γοργόνες και Μάγκες».
Στις επόμενες δεκαετίες, ελληνικό καλοκαίρι σημαίνει νησιά, rooms to let και greek kamaki, αλλά και διακοπές διαρκείας για κάθε οικογένεια. Τα πιο λαϊκά στρώματα επιλέγουν τα πατρικά τους σπίτια, τα χωριά τους ή τα φθηνά δωμάτια σε παραθαλάσσια θέρετρα για όλο το καλοκαίρι. Τα νησιά γνωρίζουν δόξες χάρη στο διεθνές jet set που τα επισκέπτεται, ιδιαίτερα στις δεκαετίες του '60 και του '70, οπότε και οι παγκοσμίου φήμης έλληνες κροίσοι φιλοξενούν διάσημους αστέρες. Οι πιτσιρικάδες της πόλης κατηφορίζουν προς τις κοντινές παραλίες, στοιβαγμένοι σε λεωφορεία, ενώ το ελληνικό κράτος θεσπίζει και τα κουπόνια κοινωνικού τουρισμού, μία ακόμη ένδειξη του αυτονόητου χαρακτήρα που έχουν πάρει οι εν ελλάδι διακοπές ως δικαίωμα.
Τα πράγματα αλλάζουν όσο ανεβαίνει το βιοτικό επίπεδο και όσο οι Έλληνες βρίσκουν διεξόδους, χάρη σε φθηνά αεροπορικά εισιτήρια και αξιοποίηση «χειμερινών» αργιών, σε προορισμούς του εξωτερικού. Έτσι, τα καλοκαιρινά τους ταξίδια διαρκούν λιγότερο, ενώ αναπτύσσονται περισσότερο οι εξειδικευμένοι τομείς τουρισμού (θρησκευτικός, εναλλακτικός, φυσιολατρικός, τρίτης ηλικίας, αγροτουρισμός κ.ο.κ.) Και μπορεί τα τελευταία χρόνια, οι έρευνες να κάνουν λόγο για αυξανόμενα ποσοστά όσων, λόγω κρίσης, δηλώνουν πως δεν θα κάνουν καθόλου διακοπές, αλλά οι εξορμήσεις στις κοντινές παραλίες επανέρχονται στο προσκήνιο, ενώ τα καταλύματα των νησιών γεμίζουν και πάλι ασφυκτικά με ξένους τουρίστες.

Οι εκδρομές των αρχαίων

Πολλούς αιώνες πριν ακουστεί για πρώτη φορά η λέξη «τουρίστας» στην ανθρωπότητα, οι αρχαίοι πολιτισμοί είχαν αγκαλιάσει την αξία του ταξιδιού, από την στιγμή που ανακαλύφθηκε ο τροχός και το χρήμα. Από τα εμπορικά ταξίδια της Μεσοποταμίας ξεκινά μια παράδοση χιλιετηρίδων, που φυσικά δεν άφησε ασυγκίνητα τα ιδιαζόντως ανήσυχα πνεύματα των αρχαίων Ελλήνων.

istoria-diakopwn 2

Οι ρωμαϊκές εξοχικές κατοικίες

Αυτοί στους οποίους χρωστάμε την καθιέρωση της έννοιας των καλοκαιρινών διακοπών είναι οι αρχαίοι Ρωμαίοι. Από τον 2ο π.Χ. αιώνα, οι εξοχικές κατοικίες των ρωμαίων αριστοκρατών αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της «υψηλής κοινωνίας». Μάλιστα, υπήρχαν οι παραθαλάσσιες εξοχικές κατοικίες, που προτιμούνταν την άνοιξη, και οι ορεινές εξοχικές κατοικίες, που προτιμούνταν τα καλοκαίρια, κυρίως για να αποφεύγονται οι ορδές λαϊκών στρωμάτων στις ακτές. Η περιοχή της Νάπολης υπήρξε αγαπημένο θέρετρο των Ρωμαίων.

Ετοιμάζοντας ταξίδι ... στον Μεσαίωνα

Από το τέλος των ρωμαϊκών χρόνων, μέχρι την Αναγέννηση και τις απαρχές του 19ου αιώνα, το ταξίδι συνέχιζε να παραμένει προνόμιο των υψηλών τάξεων. Τα θρησκευτικά ταξίδια και οι επισκέψεις σε ιαματικές πηγές ήταν οι δημοφιλέστερες καλοκαιρινές «διακοπές», αλλά καθιερώθηκε και ο θεσμός του «Grand Tour», των ταξιδιών που επιχειρούσαν οι γόνοι αριστοκρατών γυρίζοντας ολόκληρο τον τότε γνωστό κόσμο (της Ελλάδας φυσικά περιλαμβανομένης, εξαιτίας της κλασικής της παράδοσης). Το «Μεγάλο Ταξίδι» δεν ήταν υπόθεση αμιγώς καλοκαιρινή, καθώς συχνά διαρκούσε περί τα τρία χρόνια και είχε ως στόχο όχι την αναψυχή αλλά την διεύρυνση των οριζόντων.

Οι πρώτοι τουρίστες

Τα πάντα αλλάζουν όταν στην ζωή της ανθρωπότητας μπαίνει η ατμομηχανή. Από τις αρχές του 19ου αιώνα, τα τρένα και τα ατμόπλοια κάνουν τα ταξίδια ασφαλέστερα και τα αστικά στρώματα μπαίνουν στο παιχνίδι των διακοπών. Σημαντικός «σταθμός» της Ιστορίας του τουρισμού είναι η ίδρυση από τον Thomas Cook του πρώτου ταξιδιωτικού πρακτορείου, που αναλάμβανε να πουλήσει πακέτα διακοπών, περιλαμβανομένων μετακινήσεων αλλά και κουπονιών διαμονής. Το ημερολόγιο έδειχνε 5 Ιουλίου του 1841, ημερομηνία γέννησης της λέξης «τουρίστας» (από την αγγλική λέξη «tour»).

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, οι σιδηρόδρομοι φέρνουν και την αμερικανική αστική τάξη στις παραλίες, για λόγους υγείας και ξεκούρασης. Ωστόσο, το θρησκευτικό στοιχείο επικρατεί, καθώς οι σημαντικότερες παραθεριστικές δομές είναι εκκλησιαστικές και αναλαμβάνουν να προστατεύσουν τον αθώο και ιερό χαρακτήρα των καλοκαιρινών διακοπών, μακριά από καταχρήσεις και σεξουαλικά θέλγητρα, ώστε ο παραθερισμός να μην συνοδεύεται με ... ένοχες συνειδήσεις, όπως αναφέρει η αμερικανίδα ιστορικός Cindy Aron, που συνέγραψε μεταξύ άλλων την «Ιστορία των Διακοπών».

Όταν κλείνουν τα σχολεία

istoria-diakopwn 4

Η θρησκευτική σφραγίδα φιγουράρει και στον θεσμό της παιδικής κατασκήνωσης. Η πρώτη επίσημη θερινή κατασκήνωση για παιδιά ιδρύθηκε στην Ζυρίχη στα μέσα του 19ου αιώνα από έναν επίσκοπο, ενώ στην συνέχεια υποστηρίχθηκε από τον θεσμό του προσκοπισμού, δημιουργώντας μία σταθερή εναλλακτική για την σχολική ανάπαυλα.

Τα καλοκαίρια του 20ού αιώνα

istoria-diakopwn 5

Η κοινωνική ελίτ συνεχίζει να απολαμβάνει το μεγάλο μέρος της πίτας των καλοκαιρινών διακοπών μέχρι και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε είναι που επιχειρείται ο εκδημοκρατισμός του τουρισμού, σύμφωνα με την Γαλήνη Μουτάφη, καθηγήτρια και συγγραφέα του βιβλίου «Έρευνες για τον τουρισμό στην Ελλάδα και την Κύπρο». Όπως δηλώνει σε μια ενδιαφέρουσα έρευνα του Έθνους, «μέχρι τότε διακοπές έκαναν μόνο μέλη της ελίτ, κυρίως άνδρες, διότι ο τουρισμός προϋπέθετε χρήματα, πολιτισμικό κεφάλαιο και γνώσεις. Σημαντικοί παράγοντες που ώθησαν τον παραθερισμό ήταν η ανάπτυξη των μέσων μαζικής μεταφοράς, η αύξηση της κινητικότητας των ανθρώπων, η αύξηση του εισοδήματος, η μείωση της εργάσιμης εβδομάδας, τα εργασιακά δικαιώματα (σύνταξη) κ.ά. Με φορείς πρώτα τη μεσαία τάξη και στη συνέχεια τα κατώτερα στρώματα, με τη συμμετοχή γυναικών, οι οποίες άρχισαν »καθυστερημένα» να ταξιδεύουν, ο τουρισμός μετά τον πόλεμο αποκτά νέο περιεχόμενο».

Τα μπάνια του λαού

istoria-diakopwn 6

Παράλληλα με την έλευση των ξένων τουριστών στη χώρα, που σήμερα αποτελεί την «βαριά βιομηχανία» της χώρας, οι Έλληνες αναπτύσσουν τις δικές τους καλοκαιρινές συνήθειες.

«Τώρα επεκράτησε παντού να γίνωνται μπαιν-μιξτ και πρέπει ο άνδρας να είναι προσεκτικός απέναντι των γυναικών και να μην προκαλή με τη στάση του επεισόδια, που μπορούν νάχουν δυσάρεστες συνέπειες. Επειδή οι γυναίκες είναι αναγκασμένες να δείχνουν μέλη του σώματος, που εις άλλες περιστάσεις είναι κρυμμένα, δεν πρέπει να παρατηρούμε εκείνες που λούζονται μαζί μας με τέτοιο τρόπο, ώστε και αυτές να τις ενοχλούμε και μεις να φαινώμαστε κακοαναθρεμμένοι. Δεν απαγορεύονται δε μόνον οι ενοχλήσεις με τα μάτια και οι χειρονομίες, αλλά και κάθε άλλο που δυσαρεστεί τις ξένες κυρίες. Το μπανιερό του ανδρός πρέπει να είναι σεμνό και να μη αναγκάζει τις κυρίες να γυρίζουν το βλέμμα αλλού. Αλλά και οι κινήσεις των λουομένων πρέπει να είναι προσεκτικές. Συμβαίνει πολλές φορές να προκαλή την αηδία μία απρόσεκτη κίνηση και να προκαλή σχόλια που δεν είναι κολακευτικά».

Ο εν Ελλάδι παραθερισμός ως σήμερα

_________________

~ Γιώργος Κόκουβας

Πηγή: in2life.gr

Το διαβάσαμε από το: Η Ιστορία των διακοπών: Πώς ξεκίνησαν όλαhttp://thesecretrealtruth.blogspot.com/2016/06/blog-post_894.html#ixzz4C26ez5gQ

Profile

katsantonis Τιτανίς

Το προφίλ μου

Νεράιδες χορεύουν, Ξωτικά ερωτοτροπούν, Νύμφες μαγεύουν!!!

Ημερολόγιο

Αύγουστος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031   

Σελίδες

Αρχείο θεμάτων

Powered by pathfinder blogs